15 مهرماه زادروز سهراب سپهری

6 октябр – зодрўзи Сўҳроби Сипеҳрӣ

h548h25به سراغ من اگر می‌آیید، نرم و آهسته بیایید
مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی من

سهراب سپهری (۱۵ مهر ۱۳۰۷ کاشان – ۱ اردیبهشت ۱۳۵۹ تهران) شاعر، نویسنده و نقاش اهل ایران بود. سهراب سپهری از مهمترین شاعران معاصر ایران است و شعرهایش به زبانهای بسیاری از جمله انگلیسی، فرانسوی، اسپانیایی و ایتالیایی ترجمه شدهاند.
سهراب سپهری در سال ۱۳۳۰ نخستین مجموعۀ شعر نیمایی خود را به نام مرگ رنگ منتشر کرد. در سال ۱۳۳۲ از دانشکده هنرهای زیبا فارغالتحصیل شد و نشان درجه اول علمی را دریافت کرد. در همین سال در چند نمایشگاه نقاشی در تهران شرکت نمود و نیز دومین مجموعۀ شعر خود را با عنوان زندگی خوابها منتشر کرد.
شعر وی صمیمی، سرشار از تصویرهای بکر و تازهاست که همراه با زبانی نرم، لطیف، پاکیزه و منسجم تصویر سازی میکند. از معروفترین شعرهای سهراب سپهری میتوان به: نشانی، صدای پای آب و مسافر را نام برد که شعر صدای پای آب یکی از بلندترین شعرهای نو زبان فارسی است.
سهراب هنرمندی جستجوگر، تنها، کمالطلب، فروتن و خجول بود که دیدگاه انسان مدارانهاش بسیار گسترده و فراگیر بود. از این رو آثار وی همیشه با نقد و بررسیهایی همراه بودهاند. برخی از کتابهای شرح شعر او چنین میباشند: «تا انتها حضور»، «سهراب مرغ مهاجر» و «هنوز در سفرم»، «بیدل، سپهری و سبک هندی»، «تفسیر حجم سبز»، «حافظ پدر، سهراب سپهری پسر، حافظان کنگره»، «نیلوفر خاموش: نظری به شعر سهراب سپهری» و «نگاهی به سهراب سپهری».
سهراب سپهری در سال ۱۳۵۸ به بیماری سرطان خون مبتلا شد و به همین سبب در همان سال برای درمان به انگلستان رفت، اما بیماری بسیار پیشرفت کرده بود و وی ناکام از درمان به تهران بازگشت. او سرانجام در غروب ۱ اردیبهشت سال ۱۳۵۹ در بیمارستان پارس تهران به علت ابتلا به بیماری سرطان خون درگذشت.

Ба суроғи ман агар меоед, нарму оҳиста биёед,

Мабодо ки тарак бардорад чинии нозуки танҳоии ман.

Сўҳроби Сипеҳрӣ (15 меҳрмоҳи 1307 ш. (6 октябри 1928), Кошон – 1 урдибиҳишти 1359 ш. (1980), Теҳрон) шоир, нависанда ва наққоши аҳли Эрон буд. Сўҳроби Сипеҳрӣ аз муҳимтарин шоирони муосири Эрон аст ва шеърҳояш ба забонҳои бисёре, аз ҷумла англисӣ, фаронсавӣ, испаниёӣ ва италиёӣ тарҷума шудаанд.

Сўҳроби Сипеҳрӣ дар соли 1951 (1330 ш.) нахустин маҷмӯаи шеъри нимоии худро ба номи «Марги ранг» мунташир кард. Дар соли 1953 (1332 ш.) аз донишкадаи ҳунарҳои зебо фориғуттаҳсил шуд ва Нишони дараҷаи аввали илмиро дарёфт кард. Дар ҳамин сол дар чанд намоишгоҳи наққошӣ дар Теҳрон ширкат намуд ва низ дувумин маҷмӯаи шеъри худро бо унвони «Зиндагии хобҳо» мунташир кард.

Шеъри вай самимӣ, саршор аз тасвирҳои бикр ва тоза аст, ки ҳамроҳ бо забоне нарм, латиф, покиза ва мунсаҷим тасвирсозӣ мекунад. Аз маъруфтарин шеърҳои Сўҳроби Сипеҳрӣ метавон «Нишонӣ», «Садои пойи об» ва «Мусофир»-ро ном бурд, ки шеъри «Садои пойи об» яке аз баландтарин шеърҳои нави забони форсист.

Сўҳроб ҳунарманде ҷустуҷӯгар, танҳо, камолталаб, фурӯтан ва хиҷолатӣ буд, ки дидгоҳи инсонмадоронааш бисёр густурда ва фарогир буд. Аз ин рӯ, осори вай ҳамеша бо нақду баррасиҳое ҳамроҳ будаанд. Бархе аз китобҳои шарҳи шеъри ӯ чунин мебошанд: «То интиҳо ҳузур», «Сўҳроб –  мурғи муҳоҷир» ва «Ҳанӯз дар сафарам», «Бедил, Сипеҳрӣ ва сабки ҳиндӣ», «Тафсири ҳаҷми сабз» ва…

Сўҳроби Сипеҳрӣ дар соли 1979 (1358 ш.)

ба бемории саратони хун мубтало шуд ва ба ҳамин сабаб, дар ҳамон сол барои дармон ба Инглистон рафт, аммо беморӣ бисёр пешрафт карда буд ва вай ноком аз дармон ба Теҳрон бозгашт. Ў саранҷом дар ғуруби 1 урдибиҳишти соли 1980 (1359 ш.) дар бемористони Порси Теҳрон ба иллати ибтило ба бемории саратони хун даргузашт.

همچنین بررسی کنید

واژه‌‌نامۀ شکوری در وبگاه پژوهشگاه

«Вожаномаи Шакурӣ» дар вебгоҳи пажӯҳишгоҳ

نرم‌افزار «واژه‌نامۀ شکوری» از سوی پژوهشگاه فرهنگ فارسی- تاجیکی، حاوی بیش از ۴۹۰۰۰۰ (چهارصد و …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *